منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٠٠
«اگر خدا مى خواست همه مردم روى زمين ايمان مى آوردند».
اكنون سؤال مى شود چرا، خواستار ايمان همگان نشده است.
پاسخ: مقصود از اين مشيت، اراده نافذ خدا است، كه تحقق مراد پس از آن امر قطعى است، و اگر اراده او بر ايمان همه مردم روى زمين تعلق مى گرفت، كافرى روى زمين پيدا نمى شد ولى در اين صورت چنين ايمانى فاقد ارزش بود، ايمانى ارزش دارد كه از روى اختيار باشد نه اضطرار، ايمانى كه معلول اراده نافذ خدا باشد، بسان اعمال غريزى، حشرات مى شود كه ناخود آگاه به دنبال آن مى روند، و جز آن راه، راه ديگرى را نمى توانند انتخاب كنند و در مورد بحث، جز ايمان آوردن پيمودن راه ديگرى براى آنان به صورت ممتنع در مى آيد.
خدا را سپاس كه بنده ناچيزش رابه شرح اسماى حسنايش موفق ساخت هرچند براى اسماء و صفات او مظاهر بى شمار است، اميد آن دارد كه پرتوى از آن انوار، بر دل تاريك او بتابد، و او را در بارگاه قدسش فرود آورد،و با صحيفه اى روشن و دلى پاك، به منزل ديگر بفرستد.
اعتذار و پوزش
تعداد أسماء حُسنى از ١٣٦ به ١٣٥ اسم تغيير پيدا مى كند، زيرا اسم «الظاهر» دوبار شماره خورده، يك بار در حرف «ب» ; كنار «الباطن»، بار ديگر در محلّ خود حرف «ظ»، بنابراين ارقام اسماء در اين كتاب از شماره ٧٧ تا به آخر يك رقم كم مى شود.
قم. حوزه علميه
مؤسسه امام صادق (عليه السلام)
١٨ ربيع الآخر ١٤١٧برابر: با ١٣/٦/٧٥