ابن فارس براى «حفىّ» سه معنى ريشه اى ذكر كرده كه عبارتند از: منع و باز دارى، فزونى سؤال، پابرهنگى; ولى هيچ كدام از اين سه معنا، در آيه نخست مناسبت ندارد; از اين جهت راغب حفى را به معناى «برّ» و لطيف معنا كرده كه ملازم با مهربانى است.

و معنى مناسب در آيه ياد شده در زير همان معنى دوم در كلام ابن فارس است، چنان كه مى فرمايد:

(إِنْ يَسْأَلْكُمُوها فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوا وَ يُخْرِج أَضْغانَكُمْ).(محمّد/٣٧)

«اگر خدا از شما، اموالتان را بخواهد و در آن اصرار ورزد، بخل مىورزيد(و در نتيجه خدا) كينه هاى شما را بيرون مى آورد».

اسم بيست و نهم: الحكيم

لفظ حكيم در قرآن نود و هفت بار آمده و در نود و دو مورد وصف خدا و در موارد ديگر وصف١. ذكر، ٢. كتاب، ٣. قرآن، ٤. امر; قرار گرفته است اينك موارد چهارگانه:

در وصف «ذكر» مى فرمايد:

(ذلِكَ نَتْلُوهُ عَليْكَ مِنَ الآياتِ وَ الذِّكْرِالحَكيم).(آل عمران/٥٨)

«اين سرگذشتها كه براى تو بيان مى كنيم، بخشى از آيتها و نشانه هاى حقانيت تو و بخشى از يادآورى حكيمانه يعنى قرآن حكيم است».

و علت اين كه اين سرگذشتها به عنوان نشانه صدق پيامبر معرفى شده است; اين است كه او بدون اين كه نزد كسى درس بخواند، همگى را بدون كم