منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩٦

خدا فاقد هدف و غرض است، اكنون دلايل قرآنى گروه نخست را يادآور مى شويم، آن گاه به بررسى دلايل اشاعره مى پردازيم.

آيات زيادى بر حكيمانه بودن فعل خدا و اين كه فاقد غرض و هدف نيست گواهى مى دهد، آن جا كه مى فرمايد:

(أَفَحَسِبْتُمْ انَّما خَلْقناكُمْ عَبثاً وَ اَنـّكمْ إِلَيْنا لا تُرجَعُونَ). (مؤمنون/١١٥)

«آيا گمان كرديد كه ما شما را بيهوده آفريديم و به سوى ما باز نمى گرديد».

آن گاه مى فرمايد:

(فَتَعالَى اللّهُ المَلِكُ الحَقُّ لا إِلهَ إِلاّهُوَ رَبُّ العَرشِ الكَرِيم).(مؤمنون/١١٦)

«بلند مرتبه است خداوند فرمانرواى حق كه معبودى جز او كه پروردگار عرش كريم است، نيست».

از اين كه در آيه دوم، او را به لفظ حق توصيف مى كند، گواه بر اين است كه انديشه بى هدف بودن فعل خدا با حق بودن او منافات دارد و در آيه ديگر مى فرمايد:

(وَ ما خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الأَرض وَما بَيْنَهُما لاعِبينَ).(دخان/٣٨)

«ما آسمانها و زمين و آنچه كه در ميان آنها است را بازيگرانه نيافريديم».

در آيه سوم هم مى فرمايد:

(وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَوَ الأَرض وَ ما بَيْنَهما باطِلاً ذلِكَ ظَنُّ الّذينَ كَفَرُوا فَوَيْلٌ لِلّذينَ كَفَرُوا مِنَ النّار).(ص/٢٧)

«ما آسمان و زمين و آنچه كه در ميان آن قرار دارند، باطل نيافريديم، اين گمان كسانى است كه كفر ورزيده اند، واى بر كافران از آتش دوزخ».

سرانجام در آيه پنجم هدف از خلقت را شناخت خود معرفى مى كند و