آن چراغ در درون شيشه، و آن شيشه بسان ستاره درخشنده، از روغن درخت پر بركت زيتون كه نه شرقى است و نه غربى بر افروخته مى شود، نزديك است روغن آن روشنى بخشد، هرچند آتشى به آن نرسد، نورى افزون بر نور ديگر، خدا هركس را كه بخواهد به سوى نور خود هدايت مى كند، خداوند براى انسانها مثالهايى مى آورد و خدا بر همه چيز آگاه است».

ابن فارس مى گويد: نور حاكى از روشنى است، و به روشنايى كه به چشم مى تابد نور مى گويند، و آن روشنايى كه از اجسامى مانند خورشيد و ماه و ستارگان حاصل مى شود نيز نور ناميده مى شود، خلاصه هرچيزى كه راه را روشن سازد نور است.

ولى از نظر قرآن نور معنى گسترده ترى دارد و آنچه را كه راه سعادت را نيز روشن سازد نور ناميده مى شود.

به خاطر اين گسترشى كه در معنى نور وجود دارد، قرآن امور معنوى را كه راه سعادت را مى نمايانند نور مى نامد، مانند: پيامبر، قرآن، تورات و ايمان، چنان كه مى فرمايد:

١. (...قَد جاءَكُمْ مِنَ اللّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبين).(مائده/١٥)

«از سوى خدا به سوى شما نور و كتاب روشنگر آمد».

٢. (...وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ نُوراً مُبيناً).(نساء/١٧٤)

«به سوى شما نور روشنى بخش نازل نموديم».

٣. (إِنّا أَنْزَلْنَا التَوراة فِيها هدىً وَ نور...).(مائده/٤٤)

«ما تورات كه در آن راهنمايى و روشنايى است نازل كرديم».

٤.(اللّهُ وَلِىُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ...).(بقره/٢٥٧)

«خداى ولى كسانى است كه ايمان آورده اند، آنان را از تاريكى به سوى نور هدايت