در اين جا يادآور مى شويم، مقصود از «هدفدارى» فعل خدا اين است كه خدا به هر دو نوع فعل (با هدف و بى هدف) توانا است، ولى حكيم بودنش او را از انجام هر نوع فعل بيهوده باز مى دارد و اگر در آياتى پس از بيان آفرينش يا انجام فعلى، لفظ «بالحق» مى آورد، مقصود همين است; يعنى فعل او غرضى را تعقيب مى كند و كار او پيراسته از عبث و لغو مى باشد، مثلاً در آيه اى مى فرمايد:

(أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللّهَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الأَرضَ بِالحَقّ إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَ يَأْتِ بِخَلْق جَديد).(ابراهيم/١٩)

«نمى بينيد كه خدا آسمانها و زمين را به حق آفريده است و اگر بخواهد شماها را مى برد و خلق نوينى مى آورد».

اين آيه به روشنى مى رساند كه ميان آفرينش آسمانها و زمين و آفرينش بشر رابطه خاصى است و شايد آن رابطه اين است كه بشر در زمين، در پرتو اين مواهب به معرفت حق نايل آيد و او را پرستش كند كه خود غرض از آفرينش است.

در آيه ديگر مى فرمايد:

(قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ القُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالحَقِّ ليُثَبِّتَ الّذِينَ آمَنُوا وَ هُدىً وَ بُشرى لِلْمُسْلِمينَ).(نحل/١٠٢)

«بگو روح القدس از جانب خدا قرآن را به حق فرود آورده است، تا مؤمنان را ثابت قدم گرداند و براى مسلمانان مايه هدايت و بشارت است».