ابن فارس مى گويد: ابداع انجام كارى است،بدون الگوى پيشين، راغب نيز مى گويد: ابداع عبارت از ايجاد مصنوعى است، بدون نمونه پيشين و الگو بردارى از ديگران و هر موقع خدا با آن توصيف شود، مقصود ايجاد پيراسته از ابزار و ماده پيشين است.

مؤيد گفتار هر دو، لفظ آيه (قُلْ ما كُنتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُل...) (احقاف/٩) است، يعنى بگو من نخستين رسول نيستم كه از جانب خدا مبعوث شده ام. بلكه پيش ازمن رسولانى بوده اند و از اين جهت به هر چيزى كه به خدا و پيامبر نسبت داده شود ولى در دين وارد نشده باشد«بدعت» مى گويند، و شاهد ديگر آن، آيه (...وَ رَهْبانِيَةً ابْتَدَعُوها ما كَتَبْناها عَلَيْهِمْ...)(حديد/٢٧) است، يعنى مسيحيان از پيش خود رهبانيت را اختراع كرده و به ما نسبت دادند، در حالى كه چنين چيزى را به آنان تكليف نكرده ايم.

تا اين جا با نام «بديع» كه آفرينشگرى بدون ماده و الگوى پيشين است آشنا شديم، اكنون به توضيح آيه هاى ١١٧ سوره بقره و ١٠١ سوره انعام كه متن و ترجمه آنها گذشت، مى پردازيم; هدف در آنها اقامه برهان بر نداشتن فرزند است و از جهات مختلف در اين دو آيه اقامه برهان شده است; آيه سوره انعام را در سه بخش تفسير مى كنيم: