منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤٤

«آنگاه به او آفرينش ديگر بخشيديم، برتر است خدا كه بهترين آفرينندگان است».

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(أَتَدْعُونَ بَعْلاً وَ تَذَرُونَ أَحْسنَ الخالِقين).(صافات/١٢٥)

«آيا بتى را به نام «بعل» مى پرستيد وبهترين آفرينندگان را رها مى كنيد».

اگر خدا در دو آيه خود را بهترين آفريننده مى خواند، در آيات ديگر آفرينش خود را بهترين آفرينش توصيف مى كند و مى فرمايد:

(...الَّذِى أَحْسَنَ كُلّ شَىء خَلَقَهُ...).(سجده/٧)

«هرچه را كه آفريد نيكو آفريد ».

و در جاى ديگر صورتگرى انسان را بهترين صورتگرى معرفى مى كند و مى فرمايد:

(...وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ...)(غافر/٦٤)

«شما را صورت پردازى كرد، و صورتهاى شما را نيكو ساخت».

در اين آيات، مهم فهم معنى «خلق» و آفرينش است كه اين همه زيبا توصيف شده است.

خلق در لغت به معنى اندازه گيرى است و اگر به خوى انسانى خُلْق مى گويند، بدين جهت است كه گويى آفرينش او بدان كيفيت اندازه گيرى شده است و خَلاق به معنى نصيب است، زيرا سهم هركس، معين مى گردد.

بنابر اين«خلق» در قرآن به معنى هر نوع ايجاد نيست، بلكه ايجادى است با اندازه گيرى خاص، معادل «صنع» كه آن هم آفرينشى است با اندازه خاص چنان كه مى فرمايد:

(...صُنْعَ اللّهِ الَّذى أَتْقَنَ كُلّ شَىء إِنَّهُ خَبيرٌ بِما تَفْعَلُونَ). (نمل/٨٨)

«آفرينش خدايى كه هرچيز را متقن ساخت، و به آنچه انجام مى دهيد آگاه است».