شيوه تفسير تا اواخر قرن چهارم در ميان شيعه، تحركى چندان نداشت و همگى بسان گذشتگان به تفسير روايى پرداخته و احياناً از تاريخ و از لغت كمك مى گرفتند از آنها مى توان شخصيت هايى را نام برد مانند:

١. فرات بن إبراهيم كوفى كه در اوايل قرن چهارم در گذشته.

٢. محمد بن اورمه قمى.

٣. على بن إبراهيم كوفى قمى كه در سال ٣٠٧ در قيد حيات بوده است .

٤. على بن بابويه متوفاى ٣٢٩ .

٥. عياشى سمرقندى استاد شيعه در شرق اسلامى كه خانه او پناهگاه محدثان و محققان بوده است.

٦. نعمانى محمد بن جعفر، كه از تلاميذ كلينى متوفاى ٣٢٩ به شمار مى رود.

٧. ابن وليد قمى استاد شيخ صدوق، كه در سال ٣٤٣ درگذشته است.

٨. محمد بن احمد إبراهيم صابونى مؤلف تفسير معانى القرآن.

٩. ابو منصور صرام كه شيخ در فهرست خود او را ستوده و او استاد جعفر بن محمد بن قولويه متوفاى ٣٦٩ مى باشد. و آخرين فرد از اين قرن شيخ صدوق ٣٠٦ ـ ٣٨١ به شمار مى رود.

در اين جا اسامى مفسران نامى شيعه تا پايان قرن سوم و اندى از چهارم به پايان مى رسد، و فقط حاكم بر تفسير در اين چهار قرن، به جز مختصرى از آخر قرن چهارم، همان تفسير قرآن به روايت و حديث و شأن نزول و بيان لغت