منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٧٢

١.(وَ إِنْ تَوَلَّوا فَاعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ مَولاكُمْ نِعْمَ المَولى وَنَعْمَ النَّصير).(انفال/٤٠)

«بگو اگر روى گردانيد بدانيد كه خدا مولاى شما است نيك مولا و نيك يارى دهنده اى است».

٢. (...وَ اعْتَصِمُوا بِاللّهِ هُوَ مَولاكُمْ فَنِعْمَ المَولى وَ نِعْمَ النَّصير).(حج/٧٨)

«به خدا پناه بريد او مولاى شما است، نيك مولا و نيك يارى دهنده اى است».

٣. (...وَ كَفى بِرَبِّكَ هادِياً و َ نَصِيراً).(فرقان/٣١)

«كافى است كه پروردگارت راهنما و يارى دهنده است».

٤. (وَ اللّهُ أَعْلَمُ بِأَعْدائكُمْ وَكَفى بِاللّهِ وَلِيّاً وَ كَفى بِاللّهِ نَصِيراً).(نساء/٤٥)

«خدا به دشمنان شما آگاه تر است، كافى است كه خدا ولى و يارى دهنده شما است».

«نصير» از ماده «نصر» به معنى عون و كمك گرفته شده است، تفاوتى كه با ناصر دارد اين است كه «نصير» دلالت بر مبالغه مى كند، ويكى از مظاهر اين صفت اين است كه رسولان و مؤمنان را در همين جهان كمك مى كند چنان كه مى فرمايد:

(إِنّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَالّذِينَ آمَنُوا فِى الحَياةِ الدُّنْيا...).(غافر/٥١)

«ما رسولان و مؤمنان را در زندگى دنيا كمك مى كنيم».

همچنين است آيات ديگر كه از يارى كردن خدا در جنگ ها و نبردها گزارش مى دهند، بلكه مى توان گفت خدا همه بندگانش را كمك مى كند، ولى برخى از آنها مؤمن و سپاسگزار و برخى ديگر كافر و نعمت نشناسند.