اكنون بايد ديد معنى ريشه اى «عفو» چيست؟ ابن فارس مى گويد: اين واژه دو معنى اصلى دارد كه يكى حاكى از رها كردن شيئ، و ديگرى دال بر طلب و درخواست چيزى است، و بقيه معانى به يكى از اين دو معنا بر مى گردد، مثلاً عفو خدا از بندگان به معنى رها كردن آنها است كه آنها را تعقيب نكند.

خليل مى گويد: كسى را كه مستحق كيفر است رها كنى، او را عفو كرده اى.

ولى تصور ما اين است كه «عفو» غير از ترك است، ترك با حفظ گناه مى سازد، در حالى كه عفو به معنى محو و ازاله است، مى گويند«عفت الديار; خانه فرسوده و ويران گرديد» در اين صورت بايد عفو الهى را كنايه از آن گرفت كه آثار گناه را نيز پاك مى كند، و شايد فضل او به مرحله اى مى رسد كه خود انسان نيز گناه خويشتن را فراموش مى كند و احياناً عفو الهى به مرحله اى مى رسد كه جاى هر سيئه حسنه اى را ثبت مى كند چنان كه مى فرمايد:

(...فَأُولئِكَ يُبَدِّلُ اللّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَنات وَكانَ اللّهُ غَفُوراً رَحيماً).(فرقان/٧٠)

«آنان كسانى اند كه خدا بديهايشان را به نيكى ها تبديل مى كند، خداوند آمرزنده و مهربان