لفظ «جبار» از واژه هايى است كه هرگاه وصف خدا قرار گيرد، مفيد مدح و ستايش است; اگر به انسان نسبت داده شود، مفيد ذم مى باشد، مثلاً در غير خدا مى فرمايد:

(...كَذلِكَ يَطْبَعُ اللّه عَلى كُلّ قَلب مُتَكبّر جَبّار).(غافر/٣٥)

«خدا بر قلب هر متكبر گردنكش مهر مى زند».

و نيز مى فرمايد:

(...وَ عَصَوا رُسُله واتّبعوا أَمْر كلّ جَبّار عَنيد).(هود/٥٩)

«رسولان خدا را نافرمانى كردند و از فرمان هر گردنكش حق ناپذيرى پيروى كردند».

رازى مى گويد:«جبار» به آن موجود بلندى مى گويند كه خارج از دسترس باشد، ولذا نخل بلند را "نخل جبار "مى نامند، و به همين مناسبت قومى كه سركش بوده و متواضع نباشند، جبار مى گويند; چنان كه مى فرمايد:(إِنّ فيها