شكى نيست كه عرش در لغت عرب سرير و تخت است و در اين موردنيازى به نقل كلام اهل لغت نداريم و آيات قرآن در اين قسمت از صراحت برخوردار است. درباره يوسف مى فرمايد:

(وَ رَفَعَ أَبَويْهِ عَلَى العَرْش...).(يوسف/١٠٠)

«يوسف پدر ومادر خود را به بالاى تخت برد».

درباره ملكه سبا مى گويد:

(...وَأُوتيَتْ مِنْ كُلّ شَىء وَ لَها عَرشٌ عَظِيمٌ).(نمل/٢٣)

«از همه چيز برخوردار بود و تخت عظيمى داشت».

گاهى عرش در قرآن در مطلق بلندى به كار مى رود، چنان كه مى فرمايد:

(وَ هُوَ الّذى أَنْشأَ جَنّات مَعْرُوشات وَ غيَر مَعْرُوشات...).(انعام/١٤١)

«او است خدايى كه باغهايى برافراشته و غير برافراشته پديد آورد».

وگاهى همين لفظ در مورد سقف به كار رفته است:

(...فَهِىَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها).(حج/٤٥)

«سقف آن آبادى فرو ريخته و خانه ها واژگون شده اند».

تا اين جا با معنى عرش از نظر لغت آشنا شديم، اكنون بايد ديد مقصود از عرش كه خدا رب و صاحب آن است، چيست؟ در اين جا پنج نظريه را مطرح مى كنيم: