ابن فارس مى گويد:«ودود» بر وزن فعول حاكى از محبت است، و مى تواند به معنى مفعول (محبوب) باشد زيرا خدا محبوب اولياء ومؤمنان است، و مى تواند به معنى فاعل باشد(دوستدار) مانند غفور كه به معنى غافر است و مفاد آن اين است كه خدا بندگان صالح خود را دوست مى دارد.و از اين كه در كنار رحيم و غفور آمده است مناسب همان معنى دوم است.

نمايش اين اسم در زندگى بشر روشن است، بشر با اعمال صالح خود مى تواند محبوبيتى در ميان مردم كسب كند چنان كه مى فرمايد:

(إِنَّ الّذينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدّاً).(مريم/٩٦)

«آنان كه ايمان آورده و عمل صالح انجام داده اند، خدا دوستى آنان را در دلها مى افكند».

اسم صد و سى و سوم: الوكيل

لفظ وكيل در قرآن ٢٤ بار وارد شده و در چهارده مورد، وصف خدا قرار گرفته است مانند:

(...خالِقُ كُلِّ شَىء فَاعْبُدُوهُ وَهُوَ عَلى كُلّ شَىء وَكِيل).(انعام/١٠٢)

«آفريننده همه چيز است او را بپرستيد كه نگهبان همه چيز است».

(وَ للّهِ ما فِى السَّمواتِ وَ ما فِى الأَرْضِ وَ كَفى بِاللّهِ وَكِيلاً).(نساء/١٣٢)

«براى خدااست آنچه در آسمانها و زمين است وكافى است كه او حامى است».

(إِنَّ عِبادى لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطان وَ كَفى بِرَبِّكَ وَكيلاً).(اسراء/٦٥)

«تو را بر بندگان من تسلطى نيست و كافى است كه خدا حامى و ياور است».