برخوردار است. و امّا صورتهاى ديگر مانند: (ربّ العالمين)، (ربّ السماوات والأرض)، (ربّ الناس)، (ربّ الفلق) و...فعلاً براى ما مطرح نيست، زيرا با توجه به مجموع بحثهاى كتاب، معانى آنها روشن است.

عرش در قرآن ٢٢ بار وارد شده و واژه «رب» در ٦ مورد به آن اضافه شده است، اينك آنها را يادآور مى شويم:

١. (...عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ العَرشِ العَظيم).(توبه/١٢٩)

«برخدا توكل كردم و او صاحب تخت بزرگ است».

٢. (...فَسُبحانَ اللّهِ رَبِّ العَرْشِ عَمّا يَصِفُونَ).(انبيا/٢٢)

«منزه است خداى صاحب عرش از آنچه كه توصيف مى كنند».

٣. (قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمواتِ السَّبع وَ ربُّ العَرشِ العَظيم).(مؤمنون/٨٦)

«بگو كيست پروردگار آسمانهاى هفتگانه و صاحب تخت بزرگ».

٤. (فَتَعالى اللّهُ المَلِكُ الحَقُّ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ رَبُّ العَرشِ الكَرِيم).(مؤمنون/١١٦)

«برتر است خداى فرمانرواى حق، خدايى جز او نيست، او صاحب عرش كريم است».

قرآن در آيات ديگر خصوصيات عرش را بيان كرده است، اگر در آيات پيش، آن را به «عظيم» و «كريم» توصيف كرده، در آيات ديگر حاملان آن را هشت نفر معرفى كرده و مى فرمايد:

(وَ الْمَلَكُ عَلى أَرْجائِها وَ يَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوقَهُمْ يَومَئِذ ثَمانِيَةٌ). (حاقه/١٧)

«فرشتگان گرداگرد آسمان مى آيند و هشت فرشته عرش پروردگارت را بر بالاى آفريده ها حمل مى كنند».

و در آيه ديگر يادآور مى شودكه فرشتگان گرداگرد عرش قرار مى گيرند: