همچنان كه از آياتى در آنها خدا با لفظ ملك وصف نشده مى توان بر صحت قرائت دوم استشهاد كرد. چنان كه مى فرمايد: (فَتَعالَى اللّهُ المَلِكُ الحَقّ...).(طه/١١٤)

«بلند مرتبه است خدا، فرمانرواى حق».

و نيز مى فرمايد:(المَلِكُ القُدُّوس). (حشر/٢٣): «فرمانرواى منزه از شريك».

و نيز مى فرمايد: (مَلِكِ النّاس* إِلهِ النّاس). (ناس/٢ـ٣): «فرمانروا و خداى مردم».

با توجه به اينكه، هر دو اسم به مفهوم و يا لفظ آمده است، نمى توان يكى از دو قرائت را قاطعانه بر ديگرى ترجيح داد، مگر اينكه در رواياتى كه هر دو قرائت به پيامبر نسبت مى دهد دقت كرد و نتيجه گرفت.

اسم صد و دوازدهم: المبين

لفظ مُبين در قرآن ١٠٦ بار وارد شده و فقط يك مورد به عنوان وصف خدا آمده است چنان كه مى فرمايد:

(يَومَئِذ يُوَفِّيهِمُ اللّهُ دِينهُمُ الحَقّ وَيَعْلَمُونَ أَنَّ اللّهَ هُوَ الحَقُّ المُبين).(نور/٢٥)