البته هر موقع احياء و اماته گفته شود، مقصود همان زنده كردن و ميراندن جسمى و طبيعى است ولى گاهى اين دو واژه در حيات و موت معنوى نيز بكار مى روند چنان كه مى فرمايد:

(أَوَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناه...).(انعام/١٢٢)

«آيا آن كس كه مرده (كافر) بود، زنده كرديم (ايمان آورد) يكسان است».

(وَ ما يَسْتَوى الأحياءُوَ لاَ الأَموات...).(فاطر/٢٢)

«زنده ها و مرده ها يكسان نيستند».

نتيجه اين كه احياء و اماته با تمام اقسامش از جانب خدا است، ولى درعين حال مانع از آن نيست كه اين دو فيض از طريق اسباب و جنود الهى به بندگان برسد، اين كه خدا را محيى و مميت مى دانيم به معنى انكار اسباب و علل طبيعى نيست، حتى خود قرآن نيز اماته را به فرشته مرگ نسبت داده مى فرمايد:

(قُلْ يَتَوفّاكُمْ مَلَكُ الْمَوتِ الّذى وُكِّلَ بِكُمْ). (سجده/١١)

«بگو فرشته مرگ كه بر شما گمارده شده است شما را مى گيرد».

وباز مى فرمايد:

(...حَتّى إِذا جاءَتْهُمْ رُسُلُنا يَتَوفَّونَهُمْ...).(اعراف/٣٧)

«وقتى فرستادگان (فرشتگان) به سوى آنان آمدند، جان آنان را مى گيرند».

و نمايش اين اسم در زندگى انسان اين است كه قلب خود را با ياد خدا زنده كند و غرايز مرز نشناس را با لگام زدن به آنها از طغيان باز دارد.