حكيم از ماده «حكم» گرفته شده و آن بيش از يك معنى ندارد كه عبارت است از منع و بازدارى و توضيح آن در تفسير اسم «أحكم الحاكمين» گذشت، ولى نكته جالب اين كه در قرآن، هر موقع لفظ حكيم آمده با اوصاف ديگرى نيز مقرون بوده است كه عبارتند از:

١. العليم: (...العَلِيمُ الحَكِيم).(بقره/٣٢)

٢. العزيز: (العَزِيزُ الحَكيم). (بقره/١٢٩)

٣. الخبير:(وَ هُوَالحَكيمُ الخَبير). (انعام/١٨)

٤. التواب:(تَوّابٌ حَكيمٌ).(نور/١٠)

٥. على: (إِنَّهُ عَلِىٌّ حَكيمٌ).(شورى/٥١)

٦. واسع:(وَ كانَ اللّهُ واسعاً حَكِيماً).(نساء/١٣٠)

٧. حميد: (حَكيم حَميد).(فصلت/٤٢)

مقصود از حكيم چيست؟

در تفسير اين لفظ اقوال گوناگونى بيان شده است كه از نظر مى گذرانيم:

١. ازهرى مى گويد: «حكيم مانند حاكم از صفات خدا است و معانى اين دو اسم به هم نزديكند، خدا از مفهوم اين دو آگاه است و بر ما است كه