«مى گويند:خدا براى خود فرزند برگزيده است، منزه است او، بلكه هر چه در آسمانها و زمين است از آن او است، و همه فرمانبرداراو مى باشند.او آفريننده آسمان و زمين است، هرگاه چيزى را اراده كند مى گويد موجود باش، و آن چيز موجود مى شود».

لفظ «سبحانه» درجمله(...اتَّخَذَ اللّهُ وَلَداً سُبْحانَهُ) ممكن است ناظر به همين گفتار پيش باشد، كه فرزند داشتن لوازمى دارد كه خدا از آن منزه است، ولى در عين حال ديگر جمله نيز نوعى گواه بر تنزيه خدا از فرزند مى باشند: مثلاً جمله: (...لَهُ ما فى السَّمواتِ وَ الأَرْضِ كُلٌّ لَهُ قانِتُون)ممكن است ناظر به اين باشد كه تصوير فرزند براى خدا، تصوير ثانى براى او است، و طبعاً او نيز قاهرى مانند خدا خواهد بود، در حالى كه آنچه كه در جهان آفرينش است از آسمانها و زمين همه فرمانبردار او هستند، نه نظير و همتاى او.

وجمله:( وَإِذا قَضى أَمْراً...) ممكن است ناظر به اين باشد كه «فرزنددارى» در گرو پرورش جزئى از موجود در مدت چند ماه است، در حالى كه ايجاد خدا، ايجاد فورى است نه ايجاد تدريجى، او هر موقع بخواهد و اراده اش تعلق پيدا كند فوراً محقّق مى شود، البته معنى اين سخن اين نيست كه در جهان فعل تدريجى وجود ندارد، بلكه بايد فعل الهى را دو نوع تقسيم كرد:

هرگاه فعل مباشرى خدا باشد طبعاً نمى تواند حالت انتظارى داشته باشد و بايد به صورت دفعى وجود پيدا كند، و از آنجا كه فرزند خواهى مربوط به خود خدا است، با توجه به كمال فاعل تدريج متصور نخواهد بود.

ولى اگر فعل، فعل تسبيبى او باشد مسلماً، تدريجى خواهد بود، و در عالم ماده تدريج است به خاطر اين است كه قابليت ها به طور تدريج پديد مى آيند طبعاً فيض وجود نيز رنگ تدريج به خود مى گيرد.

خلاصه بايد افعال خدا را به دو نوع تقسيم كرد، فعلى كه در گرو مقدمه پيشين نيست، جز فاعل(خدا) در آنجا مطرح نمى باشد تدريج در آن متصور