منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٦٧

روزى «قوت» مى گويند زيرا مايه حفظ بدن است.[١]

اسم صد و بيست و چهارم:الملك

لفظ مَلِك در قرآن يازده بار آمده و در پنج مورد وصف خدا قرار گرفته است چنان كه مى فرمايد:(فَتَعالَى اللّهُ المَلِكُ الحَقّ). (طه/١١٤)

«متعالى و برتر است خداى فرمانرواى حق».

و ما درباره معناى «مَلِك» به هنگام بحث از «مالك» توضيحات لازم را داديم.

اسم صد و بيست و پنجم: المولى

لفظ «مولى» در قرآن ١٨ بار آمده و در ١٢ بار وصف خدا قرار گرفته است:

١. (وَ إِنْ تَوَلَّوا فَاعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ مَولاكُمْ نِعْمَ المَولى وَ نِعْمَ النَّصِير).(انفال/٤٠)

«اگر روى برگردانيد بدانيد خدا مولاى شما است، چه نيك مولايى و چه نيك كمك كننده اى».

٢. (...وَاعْتَصِمُوا بِاللّهِ هُوَ مَولاكُمْ فَنِعْمَ المَولى وَ نِعْمَ النَّصير).(حج/٧٨)

«به خدا پناه بريد او مولاى شما است، چه نيك مولا و چه نيك يارى دهنده اى».

٣. (ذلِكَ بِأَنَّ اللّهَ مَولى الَّذِينَ آمَنُوا وَانَّ الكافِرينَ لا مَولى لَهُمْ).(محمد/١١)

«بدين جهت است كه خدا مولاى مؤمنان است وكافران را مولايى نيست».