در اين جا نكته اى را يادآور مى شويم و آن اين كه واژه «ذو» از الفاظى است كه در حالت رفع با واو «ذو» و در حالت نصب با الف «ذا» و د رحالت جر با ياء به كار مى رود، اكنون بايد ديد كه چرا در آيه نخست مرفوع (ذو الجلال) و در آيه ديگر (تبارَكَ اسْمُ رَبّكَ ذِى الجَلالِ وَ الإِكْرام)(رحمن/٧٨) به مجرور (ذى الجلال) آمده است.

نكته آن اين است كه در آيه نخست وصف ( وجه) است كه مرفوع است، و در آيه دوم وصف (رب) است كه مجرور مى باشد.

اين از نظر ادبى روشن است، ولى از اين جا مى توان به يك مطلب ديگر دست يافت و آن اين كه وجه در آيه نخست به معنى عضو خاصى (صورت) نيست چنانكه «حشويه و سلفيه» مى انديشند، بلكه به معنى ذات خداوند است، و در حقيقت «وجه» در آيه اول جايگزين «رب» در آيه دوم است، و ما به وسيله آيه دوم ابهام آيه نخست را برطرف مى كنيم.و طبعاً اضافه «وجه» به «رب» در آيه نخست اضافه بيانيه خواهد بود.

اسم پنجاه و يكم: ذو الرحمة، ذو رحمة

اين وصف در قرآن سه بار وارد شده و در هر سه مورد وصف خدا قرار گرفته است: