ابن فارس مى گويد: اين لفظ دو معنى ريشه اى دارد يكى قصد، ديگرى صلابت و استحكام وبا توجه به معنى اوّل مى گويند: صمدته صمداً او را قصد كرديم، يا مى گويند: فلان صمد«فلانى مرجع جمع مردم است». و اگر قرآن خدا را صمد مى خواند، ناظر به همين معنى زير است كه بندگان از طريق دعا و نيايش او را طلب مى كنند.

شاعر مى گويد:

علوته بحسام ثمّ قلتُ له *** خُذها حذيفُ فأنت السيّد الصمد

«شمشير را بر فرق او نهاديم آنگاه به او گفتيم، بگيراى حذيف در حالى كه تو بزرگوار و مورد توجهى».

صدوق مى گويد:صمد دو معنى دارد: يكى سيدو بزرگوار و ديگرى،