منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٧٦
(...ما تَرَى فِى خَلْقِ الرَّحْمنِ مِنْ تَفاوُت...).(ملك/٣)
«در آفرينش رحمان تفاوتى نمى بينى(هر موجودى را به نحو مطلوب و كامل آفريده است)».
و در آيه ديگر مى فرمايد:
(...رَبُّنَا الّذى أَعْطى كُلّ شَىء خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى). (طه/٥٠)
«پروردگار ما هر چيزى را آفريد آنگاه او را هدايت كرد».
در اين صورت تفاوت سلام و قدوس كه در سوره حشر آمده است روشن است و آن اين كه «قدوس» صفت ذات است و حاكى از پيراستگى ذات از هر عيب و نقص مى باشد، در حالى كه سلام صفت فعل است و حاكى از آن است كه فعل او (آفرينش) از هر نقصى پيراسته است.
و اگر ما هر دو را (طبق معنى اوّل) صفت ذات بگيريم بايد بگوييم كه «قدوس» در دلالت بر تنزيه از معنى گسترده ترى برخوردار است.
نمايش اين اسم در زندگانى اين است كه انسان پيوسته ازخدا بخواهد كه به او سلامتى دين و دنيا عطا فرمايدو از هر گناه آشكار و پنهان بپرهيزد چنان كه مى فرمايد:(وَ ذَرُوا ظاهرَ الإِثم وَ باطنَه...).(انعام/١٢٠)