اگر در آيه نخست، خلقت از آن خدا شمرده شده و در آيه دوم تلويحاً به آن اشاره شده، ولى در برخى از آيات خالقهاى ديگرى نيز معرفى شده اند، مثلاً به هنگام آفرينش انسان، خدا خود را (...أحسنُ الخالقين)(مؤمنون/١٤):«بهترين آفريدگارها » توصيف مى كند.

در آيه ديگر آفرينش را به غير خدا نيز نسبت مى دهد و به مسيح (عليه السلام) خطاب كرده و مى فرمايد:

(...وَ إِذْتَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِى...).(مائده/١١٠)

«آن گاه كه از گل، شكل پرنده اى به اذن من آفريد».

آيات گذشته به روشنى دلالت مى كنندكه خالقيت مخصوص خدا است، ولى در تفسير اين اختصاص دو نظر وجود دارد كه به طور مشروح بيان مى شوند:

نظريه اشاعره در معنى انحصار خالقيت به خالق

١. اشاعره و قبل از آنها سلفى ها، مفهوم بدوى اين آيات را گرفته، همه