منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٣٤

خدا داورى را به خود اختصاص داده وعلت آن را «على» و «كبير»بودن خود مى داند چنان كه مى فرمايد:

(وَ إِنْ يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالحُكْمُ للّهِ العَلِىِّ الكَبيرِ).(غافر/١٢)

«اگر به او شرك ورزند ايمان مى آوريد، حكم از آن خدايى است كه برتر و بزرگ است».

اسم صد و هفتم: الكريم

اسم كريم در قرآن ٢٦ بار آمده و در سه مورد وصف خدا قرار گرفته است، چنان كه مى فرمايد:

١. (فَتَعالَى اللّهُ المَلِكُ الحَقُّ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ رَبُّ العَرْشِ الكَرِيم). (مؤمنون/١١٦)

«پس بلندمرتبه است خدا، فرمانرواى حق، خدايى جز او نيست، صاحب عرش و بزرگوار است».

٢. (...وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّى غَنِىٌّ كَرِيمٌ). (نمل/٤٠)

«اگر كسى كفر ورزد(ضررى به خدا نمى رساند) پروردگار من بى نياز و بزرگوار است».

٣. (يا أَيُّهَا الإِنْسانُ ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الكَرِيم) (انفطار/٦)

«اى انسان چه باعث شد در مورد پروردگار بزرگوارت مغرور شوى».

ابن فارس مى گويد: كريم حاكى از شرافت در ذات يا در صفات است. گاهى مى گويند: مرد كريم، اسب كريم و كرامت در اخلاق اين است كه از گناه كسى درگذرد، ابن قتيبه مى گويد: كريم كسى است كه از گناه كسى صرف نظر كند، و اگر خدا را كريم مى ناميم به خاطر اين است كه گناه بندگانش را ناديده مى گيرد.

راغب مى گويد: هرگاه خدا را به اسم كريم توصيف كنيم كنايه از نيكى و