نقل روايات پيامبر درباره تفسير قرآن، به جلال الدين سيوطى اختصاص ندارد، بلكه مفسران شيعه، در تفسير آيات آنجا كه از رسول خدا پيامى باشد، در ذيل آورده كه تا ابهام عارض بر آيه را، بر طرف سازند، و اين روايات در تفاسير «مجمع البيان» طبرسى (٤٧١ ـ ٥٤٨) «صافي» فيض (م / ١٠٩٠)، «برهان» سيد هاشم بحرانى (م / ١١٠٧) و «نور الثقلين» حويزى به ترتيب سور وارد شده است، اينك نمونه اى را در اين جا مى آوريم.

قرآن در باره زمان بندى عمل عبادى روزه، يا دآور مى شود كه افراد روزه دار، مى توانند بخورند و بياشامند تا لحظه اى كه نخ سفيد از نخ سياه، براى آنان باز شناخته شود، چنان كه مى فرمايد:

(كُلُوا وَ اشْرَبُوا حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ )[٢].

يكى از ياران پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)به نام «عدىّ» فرزند حاتم طايى، تصور مى كرد كه مقصود حقيقى، بازشناسايى اين دو نخ در هواى تاريك از يكديگر است ـ

[١] قيامت: ١٧ . [٢] بقره: ١٨٧ .