منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١١

ضابطه كلى استفاده كرد. ريشه هاى كلام اسلامى به قرآن و خطبه هاى امام على (عليه السلام)باز مى گردد و در همين جا دامن سخن را كوتاه كرده، به نقل كلامى از مفيد بسنده مى كنيم.

استاد كلام اماميه شيخ مفيد (٣٣٦ـ٤١٣) مى گويد:«كلام خدا حادث است و روايت از آل محمد (عليهم السلام) بر اين مسئله وارد شده است و اماميه و معتزله همگى و اكثريت مرجئه و گروهى از اهل حديث، اكثريت زيديه و خوارج همين عقيده را دارند، ما مى گوييم: قرآن كلام خدا و وحى او محدث است، همان طورى كه خدا قرآن را چنين توصيف كرده است و از گفتن كلمه مخلوق خوددارى مى كنيم و احاديث از صادقين (عليهما السلام) آن را تأييد مى كند و اكثريت اماميه نيز آن را برگزيده و اين عقيده معتزله بغداد و اكثريت معتزله مرجئه و اصحاب حديث است».[١]

در اين جا سخن ما پيرامون دو صفت از صفات خدا به نامهاى اراده و تكلم پايان پذيرفت و اولى را به نحوى كه تفسير كرديم، از صفات ذات دانسته و دومى را از صفات فعل مى دانيم.و امّا صفات خبرى مانند «يد اللّه» و «وجه اللّه» به مناسبت هايى خواهد آمد و به تفسير آنها خواهيم پرداخت.