نوشت:«أنّ اللّه أعلى و أجل و أعظم من أن يُبلغَ كنهَ صفتِه، فصِفُوه بما وصَف به نفسه، و كُفُّواً عمّا سوى ذلك»: يعنى: «خدا بالاتر و برتر و بزرگتر از آن است كه به صفات او احاطه شود، پس او را با آنچه كه خود را به آن توصيف كرده است وصف كنيد و از غير آن خوددارى كنيد».

ذيل حديث به ظاهر از هر نوع نامگذارى براى خدا به غير آنچه كه در شريعت آمده است، باز مى دارد.

٢. حفص برادر مرازم از مفضل نقل مى كند از ابو الحسن موسى كاظم (عليه السلام) از چيزى از صفات خدا سؤال كردم، فرمود: «از آنچه كه در قرآن آمده است، بالاتر نرويد».[١]

استدلال با اين دو حديث در گرو صحت سند و تماميت دلالت آن دو است. ولى سند هيچ يك قابل اعتماد نيست; در سند روايت نخست سهل بن زياد وارد شده كه او را تضعيف كرده اند. در سند دومى، سندى بن ربيع ضعيف و اخو مرازم مجهول وارد شده است، بنابر اين از نظر سند قابل استناد نيستند.

امّا از نظر دلالت شايد نظر امام به آن نوع نامگذارى هاى عوامانه باشد كه با مقياسهاى گذشته تطبيق نمى كرد، خدا را با يك رشته اسمايى مى خواندند كه متضمن نقص و تشبيه بود، از اين جهت امام مى فرمايد از اين نوع تسميه ها خوددارى كرده و از آنچه كه در قرآن وارد شده است تجاوز نكنيد، هرگاه نامگذارى دور از نقص و عيب صورت پذيرد وبا موازين به دست آمده از قرآن و سنت و عقل درباره خدا مطابق باشد، مانند توصيف او به وجوب وجود، سخن امام از اين نوع نامگذارى منصرف است. چيزى كه احتمال قبلى را تأييد

[١] كلينى، كافى، ج١، باب النهى عن وصفه بغير ما وصف اللّه به نفسه.