منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٩٥

است. و تبعيض و استثنايى قائل نشده است، چنانكه مى فرمايد:

(...وَ إِنْ مِنْ أُمَّة إِلاّ خَلا فِيها نَذِيرٌ).(فاطر/٢٤)

«هيچ امت و جمعيتى نيست مگر در ميان آنان بيم دهى بوده است».

در آيه ديگر مى فرمايد:

(لَقَدْأَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الكِتابَ وَ المِيزان لِيَقُومَ النّاسُ بِالقِسْطِ ...).(حديد/٢٥)

«ما پيامبران خود را با دلايل فرستاديم، و همراه آنان كتاب و ترازو نيز نازل كرديم تا مردم عدالت را بپا دارند».

در اين آيه، از سه وسيله تبليغى همگانى سخن به ميان آمده است:

١.اعزام پيامبران همراه با معجزات: (رُسُلَنا بالبَيِّنات)، ٢. كتابهاى آسمانى: (الكِتاب)، ٣. عقل و خرد، (المِيزان)، كه در حقيقت وسيله سنجش حق و باطل است.

از آنجا كه پيامبران يكى از هاديان هستند ودر باره پيامبر خاتم مى فرمايد:

(...و إِنَّكَ لَتهدى إِلى صِراط مُستَقيم).(شورى/٥٢)

«تو به راه راست هدايت مى كنى».

و در باره قرآن مى فرمايد:

(إِنَّ هذا القرآنَ يَهْدى لِلَّتى هِىَ أَقْوَم...).( اسراء/٩)

«اين قرآن انسان ها را به درست ترين آئين ها هدايت مى كند».

و در آيات ديگر از مشيت حكيمانه خود گزارش مى دهد كه هيچ ملتى را، عذاب نمى كند مگر اين كه با فرستادن پيامبر، حجت را بر آنها تمام مى كند، چنانكه مى فرمايد: