منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٧٦

ظهور اشياى ديگر در پرتو او صورت مى گيرد، و به خاطر همين ظهور تكوينى است كه تمام ذرات جهان تسبيح گوى او مى باشند چنان كه مى فرمايد:

(أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللّهَ يُسَبِّحُ لَهُ مَنْ فِى السَّمواتِ والأَرضِ وَ الطَّيْر صافّات كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاتَهُ وَ تَسْبيحَهُ...).(نور/٤١)

«نديدى كه آنچه در آسمانها و زمين است و مرغان پرواز كننده خدا را تسبيح مى كنند، و هر يك دعا و تسبيح خود را مى داند».

هرگاه اين موجودات، خدا را تسبيح مى گويند، طبعاً او را مى شناسند، زيرا تسبيح با جهل ونا آگاهى معنى ندارد، و از آيه ديگر استفاده مى شود تمام ذرات جهان هستى ثناگويان درگاه هستى مى باشند، هرچند انسان كيفيت آن را نمى داند، چنان كه مى فرمايد:

(...وَ إِنْ مِنْ شَىء إِلاّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ...). (اسراء/٤٤)

«چيزى نيست مگر اين كه با ستايش خود خدا را تنزيه كنند، ولى شما تنزيه آنها را نمى فهميد».