مرد خدا براى ساختن سد مى گويد:(...ما مَكنّى فيهِ رَبِّى خَيْرٌ فَأَعينونى بِقُوَّة اجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ رَدْما)(كهف/٩٥):«آنچه پروردگارم را از آن متمكن ساخته است، بهتر است، مرا به نيروى خويش كمك كنيد تا ميان شما و آنها سدى بسازم».

گروه نا آگاه، به ظاهر آيات حصر استعانت در خدا استناد كرده هر نوع استعانت از ارواح مقدسه را شرك انگاشته اند، همين گروه وقتى به اسباب طبيعى مى رسند، بدون تأمل ازآنها كمك مى گيرند، در حالى كه اگر استعانت منحصر به خدا است، اسباب طبيعى و غير طبيعى تفاوتى نخواهد داشت، از اين جهت يك فرد موحد با حصر استعانت به خدا، از اسباب طبيعى و ارواح مقدسه كمك مى گيرد، زيرا كمك كننده واقعى را خدا مى داند، و به اينها از دريچه سببيت و وابستگى به خدا مى نگرد.

نمايش اين اسم درزندگى ما اين است كه اگر درمانده و ناتوانى از ما كمك خواست، از يارى كردن او دريغ نكنيم.

اسم صد وبيست و يكم: المصوِّر

اين لفظ در قرآن يك بار آمده و در همان مورد وصف خدا قرار گرفته است چنان كه مى فرمايد:

(هُوَ اللّهُ الخالِقُ البارِئُ المُصَوِّرُ لَهُ الأَسْماءُ الحُسْنى يُسَبِّحُ لَهُ ما فِى السَّمواتِ وَ الأَرْض وَ هُوَ العَزِيزُ الحَكيم). (حشر/٢٤)

«او است خداى آفريننده صورتگر، نامهاى بهتر از آنِ او است، آنچه در آسمانها و زمين است او را تسبيح مى گويند و او قدرتمند و حكيم است».

«مصوِّر» به كسى گويند كه صورتى را پديد آورد و خدا «مصوِّر» است چون هيأت هر مخلوقى به وسيله او وجود مى پذيرد، بنابراين هر موجودى كه داراى ماده و صورت است مخلوق خدا است و او است كه اين ماده را به