عرش مانند استيلا بر آن، واقعيت تكوينى دارد و مقصود مجموع صفحه هستى عرش خدا است، وعالم از مجرد گرفته تا مادى، از ظاهر تا باطن، عرش قدرت خدا مى باشد و تدبير آن مخصوص او است و استيلاى او بر هستى نشانه استقلال او در تدبير است و اگر در جهان مدبر ديگرى وجود دارد، همگى مأمور او بوده و در حقيقت نظام اسباب و مسببات و علل و معلولات جنود خدا مى باشند، چنان كه مى فرمايد:

(...وَ ما يَعْلَمُ جُنُودَ رَبّكَ إِلاّهُوَ...).(مدثر/٣١)

«سپاه پروردگارت را جز او كسى نمى داند».

و نيز مى فرمايد:

(...وَ للّهِ جُنُودُالسَّماواتِ وَالأَرْض وَ كانَ اللّهُ عَلِيماً حَكِيماً).(فتح/٤)

«براى خدا است سپاهيان آسمان و زمين و خدا دانا و حكيم است».

از ميان علماى شيعه، شيخ صدوق از كسانى است كه عرش را به معنى مجموع خلايق گرفته است كه داراى حاملان هشتگانه از فرشتگان است.

مفضل بن عمر مى گويد:«از امام صادق (عليه السلام) از معنى عرش و كرسى