بنابر اين «ممكنات» از آن نظر كه وابسته به حق است، بهره اى از حق دارد، در حالى كه اگر ازاين وابستگى چشم پوشيده شود، باطل و پوچ محض است و شايد اين بيان گفتار لبيد را روشن مى كند آن جا كه مى گويد:

أَلا كلُّ شىء ما خَلا اللّه باطل *** و كلُّ نعيم لا محالة زائل

«آگاه باش هر چيزى جز خدا باطل محض است، و همه نعمتها سرانجام نابود مى شوند».

از اين بيان مى توان بلندى و استوارى مضمون آيه زير را درك كرد:

(ذلِكَ بِأَنَّ اللّهَ هُوَ الحَقُّ وَأَنّ ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الباطلُ و انّ اللّهَ هُوَ العَلِىُّ الكَبير).(لقمان/٣٠)

«اين كه تدبير جهان در دست او است، براى اين است كه خدا حق است و آنچه كه جز او مى خوانند(مى پرستند) باطل است و او است بلند مرتبه و بزرگ».

اين آيه با اين اختصار و ايجاز بيانگر معارفى است كه به آنها اشاره مى شود:

١. حق مطلق خدا است، هيچ كس جز او و به اين وصف و اسم خوانده نمى شود.

٢. بتهايى كه عرب جاهلى آنها را مى پرستيدند، و آنها را آلهه مى خواندند، از الوهيت چيزى جز اسم ندارند، از اين جهت باطل محض اند.