«و در نزد پرهيزگارى كه زكات مال خويش را مى دهد، كسى نعمتى ندارد كه پاداش داده شود(و زكات را در مقابل آن بپردازد) او زكات را به خاطر خشنودى پروردگار والاى خويش مى پردازد و به زودى راضى مى شود».

و در برخى از آيات به عنوان صفت مثل وارد شده است، چنان كه مى فرمايد:

(لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ مَثَلُ السَّوءِ وَ للّهِ المَثَلُ الأَعْلى وَهُوَ الْعَزِيزُ الحَكيم). (نحل/٦٠)

«براى كسانى كه به روز رستاخيز ايمان نمى آورند صفات بد (كه به اختيار كسب كرده اند) مى باشد، ولى براى خدا صفات برتر است و او عزيز و حكيم است».[١]

در اين آيه خلقت آسمان و زمين كه بيانگر صفات كمال است، مَثَل

[١] مثل در اين آيه و امثال آن به معناى توصيف و بيان چگونگى موجودات است و اگر به مثل، مثل مى گويند چون بيانگر حال موردى است كه بر آن تطبيق مى شود، ولذا آن جا كه مشركان پيامبر را مسحور خواندند وگفتند: (إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلاّ رَجلاً مَسحوراً) (فرقان/٨) خدا توصيف آنها را با لفظ ضرب المثل مى خواند و مى فرمايد: (أُنظُرْ كَيْفَ ضَربُوا لَكَ الأَمْثال) بنگر چگونه تو را توصيف مى كنند، بنابراين ضرب المثل در اين آيه غير از ضرب المثل در محاورات ماست.