شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩٦ - حلوا خريدن شيخ احمد خضرويه جهت غريمان به الهام حق تعالى

است. و مقصود از سماك در اين بيت، بلندى و رفعت است.

گذاردن: رها كردن، وانهادن. (اگر خسى در آب بيفتد آب از پاكى و جريان باز نمى‌ماند.) خَسانه: حقيرانه. كنايت از كُند.

مه شكافتن: اشارت است به مُعجزه شَقُّ القَمر از رسول اكرم ٦.

ژاژ خاييدن: بى‌هوده گفتن، ياوه گفتن.

بو لهب: عبد العزى، پسر عبد المطلب، عموى رسول ٦، از دشمنان سر سخت او. سوره مَسَد در باره او نازل شد. در جنگ بدر بيمار بود چون خبر شكست قريش بدو رسيد از غم شكمش فرو شد. ديگر روز آبله بر تن وى پديد گرديد و بد بوى شد و بمرد. كس بدو دست ننهاد ناچار پسرش خانه بر سر او خراب كرد.

سبلت كندن: حسد بردن، حقد ورزيدن.

بانگ سگ: معروف است كه سگ چون ماه در آسمان بيند بانگ كند، چنان كه در مثل است «لا يَضُرُّ السَّحابَ نِباحُ الكِلابِ.»

(سيد حسن غزنوى)

(خاقانى)[١]

٢٠٨٧/ ٦ چَغز: غوك، غورباغه.

[١] يادداشت دكتر سعيد واعظ