شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠١ - قسم غلام در صدوق و وفاى يار خود از طهارت ظن خود

زاده از انديشه‌هاى خوب تو ولدان و حور

زاده از انديشه‌هاى زشت تو ديو كلان‌

سِرِّ انديشه مهندس بين شده قصر و سرا

سِرِّ تقدير ازل را بين شده چندين جهان‌

واقفى از سرّ خود از سِرِّ سِر واقف نه‌اى‌

سِرِّ سِر همچون دل آمد سِرِّ تو همچون زمان‌

اوّل فكر آخر آمد در عمل‌

بنيت عالم چنان دان در ازل‌

ميوه‌ها در فكر دل اوّل بود

در عمل ظاهر به آخر مى‌شود

چون عمل كردى شجر بنشاندى‌

اندر آخِر حرفِ اوّل خواندى‌

گر چه شاخ و برگ و بيخش اول است‌

آن همه از بهر ميوه مُرسَل است‌

پس سِرى كه مغز آن افلاك بود

اندر آخر خواجه لَولاك بود

نَقل اعراض است اين بحث و مقال‌

نَقل اعراض است اين شير و شگال‌

جمله عالم خود عرض بودند تا

اندر اين معنى بيامد هَل أتَى‌

اين عرضها از چه زايد؟ از صُوَر

وين صُوَر هم از چه زايد؟ از فِكَر