شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٤١ - كلوخ انداختن تشنه از سر ديوار در جوى آب

بر لب جو بود ديوارى بلند

بر سَر ديوار تشنه دردمند

مانعش از آب آن ديوار بود

از پى آب او چو ماهى زار بود

ناگهان انداخت او خشتى در آب‌

بانگ آب آمد به گوشش چون خطاب‌

چون خطاب يارِ شيرينِ لذيذ

مست كرد آن بانگ آبش چون نبيذ

از صفاى بانگ آب آن ممتحَن‌

گشت خشت انداز از آن جا خشت كن‌

آب مى‌زد بانگ يعنى هى تو را

فايده چه زين زدن خشتى مرا

تشنه گفت آبا! مرا دو فايده است‌

من از اين صنعت ندارم هيچ دست‌

فايده اوّل سماع بانگ آب‌

كو بود مر تشنگان را چون رباب‌

بانگ او چون بانگ اسرافيل شد

مرده را زين زندگى تحويل شد

يا چو بانگ رعد ايّام بهار

باغ مى‌يابد از او چندين نگار

يا چو بر درويش ايّام زكات‌

يا چو بر محبوس پيغام نجات‌

چون دمِ رحمان بود كآن از يمن‌

مى‌رسد سوى محمّد بى‌دهن‌

يا چو بوى احمد مُرسل بود

كآن به عاصى در شفاعت مى‌رسد

يا چو بوى يوسف خوب لطيف‌

مى‌زند بر جان يعقوب نحيف‌

فايده ديگر كه هر خشتى كزين‌

بر كَنم آيم سوى ماء مَعين‌

كز كمىِ خشت، ديوار بلند

پست‌تر گردد به هر دفعه كه كَند

پستى ديوار قُربى مى‌شود

فصل او درمان وصلى مى‌بود

نبيذ تلخ چه انگورى و چه مويزى‌

سپيد سيم چه با سكه و چه بى‌سكه‌