شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٦٩ - آفت تأخير خيرات به فردا

رود و چون همه توان خود را در اين راه صرف كرد و از خودى چيزى با او نماند به حق پيش مى‌رود.

ب ١٣٥٧- ١٣٥٢ بى‌ادب: كنايت است از كسى كه رسم حضور در محضر ولى كامل را نمى‌داند.

حاضر: كنايت از آن كه دل او به ياد پروردگار است. و در اينجا كنايت از آن كه در پى ارشاد است.

غايب: كنايت از آن كه به ياد خدا نيست. كنايت از آن كه پرواى راهنمايى ندارد.

بر در بودن حلقه: كنايت از ملازمت، حاضر بودن.

تن آلوده: آن كه هنوز در بند تَعيّنات است. هنوز از قيد تن نرسته است. هنوز آلوده هوا و خود پرستى است.

گرد حوض گرديدن: كنايت از خدمت اوليا كردن. از مرشد نبريدن و بدو پيوستن.

مهجور: دور.

پاكى اين حوض: كنايت است از آن كه روح را محدوديت نيست و اوليا كه جسم را رها كرده و سراسر روح شده‌اند بى‌نهايت‌اند، حالى كه ديگران جسم‌اند و جسم چنان كه مى‌دانيم محدود است.

كم ميزان: كم مقاومت. كه به اندك چيزى آلوده شود چون آبِ كمتر از كر كه به ملاقات سر سوزنى از نجاست نجس مى‌گردد.

دل: كنايت از راهنماى كامل است كه مصداق آن در نظر مولانا، شمس يا صلاح الدين يا حسام الدين چلبى است.

٢٣/ ٦