شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٦٤ - پرسيدن موسى از حق سر غلبه ظالمان را

از حجامت: نظير:

٢٤٥- ٢٤٤/ ١ حَجّام: (صيغه مبالغه از حجم) حجامت كن، كه شاخ بر پشت مردمان نهد تا خون فراهم آيد سپس بر آن موضع تيغ زند و خون بگيرد.

خون آشام: خونريز، و در آن تلميحى است به نيش زالو كه بر برخى جراحتها و دملها افكنند تا خون فاسد را بخورد.

بين: در آخر نيم بيت دوم ممكن است فعل امر گرفته شود چنان كه در آخر نيم بيت نخست است و ممكن است آن را جزء دوم صفت مركب «كار بين» گرفت. كار بين به معنى كار دان و كارشناس است.

(فرخى)

(نظامى، هفت پيكر) اين بيتها نيز در توضيح بيتهاى پيش است. بسا چيزها كه به ظاهر زشت و ناپسند مى‌نمايد، ليكن نتيجه‌اى مطلوب به دنبال دارد. ويرانى تن نيز مقدمه آبادانى روح است.

ب ١٨٢٨- ١٨٢٦ گرانى: سختى، دشوارى.

حُفَّتِ الجَنَّة: مأخوذ است از حديث «حُفَّتِ الجَنَّةُ بِالمَكارِهِ ...» كه مأخذ آن در احاديث مثنوى (ص ٥٩) آمده و در كلام امير مؤمنان (ع) از رسول خدا ٦ است: «إنَّ الجَنَّةَ حُفَّت بِالمَكارِهِ وَ إنَّ النَّارَ حُفَّت بِالشَّهَواتِ: گرداگرد بهشت را نادوست داشتنيها گرفته‌