شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٦ - هلال پنداشتن آن شخص خيال را در عهد عمر

خداست و آنان كه با اويند، سختگيران‌اند بر كافران، مهربانان در ميان خودشان. بينى آنان را ركوع كنان، سجده كنان مى‌جويند فزونى (بخشش) از خدا و خشنودى ...» (فتح، ٢٩) دل دارى: نوازش، غم خوارى.

اغيار: جمع غير: مخالف، بيگانه، كه از راستان نيست.

روباه بازى: مكارى، حيله‌گرى، دو رويى.

سكليدن: سگليدن، صورت ديگر از گسليدن، گسستن، بريدن.

خاران: كنايت از ناراستان.

گرگان: استعارت از دشمنان اولياى خدا.

چون سپند آتش زدن: سوزاندن چنان كه فرياد بر زند.

(خاقانى، به نقل از لغت‌نامه) و در آن تلميحى است به سوختن سپند براى دفع چشم زخم.

يوسف: استعاره از بنده خاص خدا.

حاصل اين بيتها بر حذر داشتن از مخالفان است، و به غم خوارى و دوستى نمايى آنان غرّه نگشتن، كه شرط نگهدارى محبت يار آن است كه به غير او نپردازى و برابر غير سختگير و دشمن‌روى باشى تا در تو طمع نكند و به فكر فريب تو نيفتد. چه اگر با غير نشستى، از يار گسستى يا او از تو خواهد گسست. كفر و ايمان با هم سازگار نباشد و گل و خار در يك جا جمع نشود. اين نامحرمان را در آتش خشونت و سختگيرى بايد سوزاند و با اين سوختن به فرياد و زارى شدن در آورد تا قصد يوسفان را نكنند و به آنان صدمتى نرسانند.