شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٤٧ - فرمودن والى آن مرد را كه اين خار بن را كه نشاندهاى بر سر راه بر كن

همچو آن شخص درشت خوش سخن‌

در ميان ره نشاند او خار بُن‌

رهگذريانش ملامتگر شدند

بس بگفتندش بِكَن اين را نكند

هر دمى آن خار بن افزون شدى‌

پاى خلق از زخم آن پُر خون شدى‌

جامه‌هاى خلق بدريدى ز خار

پاى درويشان بخَستى زار زار

چون به جِدّ حاكم بدو گفت اين بكن‌

گفت آرى بر كَنم روزيش من‌

مدّتى فردا و فردا وعده داد

شد درخت خار او مُحكم نهاد

گفت روزى حاكمش اى وعده كژ

پيش آ در كار ما وا پس مَغَژ

گفت الأَيَّامُ يا عَم بَينَنَا

گفت عَجِّل لا تُماطِل دَينَنَا

تو كه مى‌گويى كه فردا اين بدان‌

كه به هر روزى كه مى‌آيد زمان‌

آن درخت بَد جوانتر مى‌شود

وين كَننده پير و مُضطَر مى‌شود

خار بُن در قوّت و برخاستن‌

خار كَن در پيرى و در كاستن‌

خار بُن هر روز و هر دم سبز و تر

خار كَن هر روز زار و خشك‌تر

او جوانتر مى‌شود تو پير تر

زود باش و روزگار خود مَبَر