شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨٨ - رجوع به حكايت ذا النون رحمة الله عليه

به جان: از روى دل و جان، از صميم دل.

(پورياى ولى، به نقل از لغت‌نامه) ذُو فُنون: داراى دانشهاى گوناگون.

بُهتان: دروغ بستن.

اين چه بهتان است بر عقلت جنون: اين چه تهمتى است بر خرد تو نهاده‌اند كه گويند ديوانه‌اى؟

شكسته: كشته، درهم خرد شده، مغلوب.

مُحِبّان: جمع مُحِبّ: دوست.

رو پوش و دَغَل: استعارت از حيلت و ظاهر فريبى.

زِىّ و قاف: حرفهاى بى‌معنى و نامرتب كه در حالت خشم بر زبان آرند. (لغت‌نامه، مجموعه مترادفات) و مخفف دشنام هم توان گرفت. (فرهنگ لغات و تعبيرات مثنوى) كوب: كوفته شدن، ضرب خوردن.

بادِ ريش: در غياث اللغات، غرور و لاف معنى شده، ليكن به نظر مى‌رسد، كنايت از «حماقت» باشد.

٥٤٤/ ٢

٢٠٥٠/ ٦ (و نگاه كنيد به: شرح بيت ٥٤٢/ ٢) دوستان را رنج باشد همچو جان: دوستان رنج دوست را به جان مى‌پذيرند. نظير:

(سنايى، حديقه، ص ٤٤٥) كران گرفتن: به يك سو شدن، دورى گزيدن.

رنج مغز و دوستى آن را چو پوست: نظير:

(سعدى، گلستان، ص ٧١)