شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٠٩ - تتمه حسد آن حشم بر آن غلام خاص

ب ١٥٦٨- ١٥٦٥ بو بكر ربابى: بعض شارحان مثنوى او را از جمله مشايخ دانسته‌اند. و گويند خاموشى گزيده بود و به طعنه و سرزنش ديگران گوش نمى‌داد. هفت سال سخن نمى‌گفت و در پاسخ ديگران پاى به زمين مى‌كوبيد. (نگاه كنيد به: المنهج القوي، و نيز: شرح كبير انقروى، ذيل همين بيت.) نام بو بكر ربابى در شعر شاعرانى چون منوچهرى، سنايى، اديب صابر، و انورى آمده و بيشتر او را به هزل گويى ياد كرده‌اند:

(ديوان منوچهرى، ص ١٤٠)

(انورى) تن زدن: خاموش ماندن.

خنبك: دست زدن، كف زدن، مجازاً استهزا كردن.

١٨٠٨/ ٥ كوزه گر: كنايت از حيله‌گر، چنان كه در بيت بعد آيد.

فقاع: انقروى نويسد سطل شربت را گويند. و اين معنى درست نيست. فقاع در بيت مورد بحث به معنى «كوزه فقاع» به كار رفته است. «بى‌چاره را به دمدمه در كوزه فقاع كردند.» (كليله دمنه، ص ١٠٨) اما فقاع شرابى بوده است كه از جو و مويز و جز آن مى‌ساخته‌اند.

و آن را به خاطر گازى كه در آن توليد مى‌شده با كوزه سر مى‌كشيده‌اند. (نگاه كنيد به:

لغت‌نامه، و نيز مقاله‌هاى آقاى دكتر پور جوادى، در باره فقاع، نشر دانش، سال هشتم، شماره سوم و چهارم.) در فقاع كردن يا در كوزه فقاع كردن: فريب دادن.

بى‌كران: بسيار بزرگ. كه قدرت خدايى دارد. كه به خدا پيوسته است.