شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٠٨ - تتمه حسد آن حشم بر آن غلام خاص

ب ١٥٦٠- ١٥٥٩ يَنظُر بِنُورِ اللَّه: كه به نور خدا مى‌نگرد. مأخوذ است از حديث «اتَّقُوا فِراسَةَ المُؤمِنِ فَإنَّهُ يَنظُرُ بِنُورِ اللَّه عَزَّ وَ جَلّ.» (احاديث مثنوى، ص ١٤؛ نيز نگاه كنيد به: سفينة البحار، ج ٢، ص ١٦؛ بحار الانوار، ج ٢٤، ص ١٢٣) آخُر: علف جاىِ ستوران.

آخُر بين: ديده حسى. ديده‌اى كه تنها ماديات را بيند. ديده‌اى كه بدان چه به پرورش جسم مربوط است نگرد.

آخِر بين: عاقبت بين، ديده غيب نگر.

٢٥٨٣/ ١ سبق: آن چه بطور مداوم در محضر استاد خوانند. در اينجا كنايت از وظيفه‌اى كه از جانب حضرت حق به عهده ولى نهاده شده براى ارشاد بندگان خدا.

ب ١٥٦٤- ١٥٦١ بد درخت و تلخ گوهر: كنايت از بد گوهر، بد ذات، بد طينت.

شور بخت: بد بخت.

كف ريختن: كنايت از سخت خشمگين بودن.

بيخ در عصمت اللَّه بودن: خدا او را نگاهبان بودن، او را از ارتكاب بديها مصون داشتن.