شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩٤ - امتحان كردن خواجه لقمان زيركى لقمان را

آن چه بر ديگران پوشيده است اشراف دارند. احمد بن عاصم انطاكى گويد: چون با اهل جد نشينيد به صدق نشينيد كه جاسوس دلهااند، در دلهاى شما روند و بيرون آيند.

(تذكرة الأولياء، ذيل احمد)

ب ١٤٨٢- ١٤٧٦ ديباجه: پاره‌اى از حرير. و در اصطلاح، سر فصل كتابها كه در قديم آن را با آب و رنگ و طلا آرايش مى‌كردند و در اين بيت به معنى «عنوان» است.

ناشناس: ناشناخته. جايى كه درست معلوم نيست آن جا چيست؟ و در آن كيست؟

امام: پيشوا.

نبايد: مبادا.

شين: (امر از مصدر شستن: نشستن) بنشين.

كهين: خرد، پست.

توقير: حرمت، بزرگ داشت.

مضمون اين بيتها نيز شناساندن مقام اولياست. خداوند مقام آنان را در اين جهان بر عامه پوشيده مى‌دارد، براى مصلحت و مصون داشتن آنان از گزند عامه. و اين نكته را با مثالى روشن مى‌كند كه چون خواجگان به جاى ناشناخته روند كه بيم خطر بود لباس خود بر غلام خويش بپوشانند و خود را چون غلام بنمايانند و او را گويند تا بديشان فرمان دهد.