شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠٨ - قسم غلام در صدوق و وفاى يار خود از طهارت ظن خود

ب ١٠١٥- ١٠١١ تو را از وى دانستم: از درون هر دوتان آگاه شدم. فرق تو و او براى من آشكار شد.

پس نشين: هر چه دورتر رو! گنده جان: درون پليد، بد نفس.

سبزه گولخَن: سبزه‌اى كه بر مزبله رويد. (نگاه كنيد به: شرح بيت ٢٦٨/ ٢) كيا: بزرگ.

تَسُو: معادل چهار جو در وزن، كنايت از اندك چيز.

ناپذير: نادلخواه، سخن از دو غلام بود يكى گَنده دهان و نيكو سيرت و ديگرى خو برو و بد طينت. به دنبال آن، رشته گفتار بدين نكته كشيده شد كه آن چه از آدمى داراى ارزش است و نزد خدا مقبول مى‌افتد خوى و خصلت نيكوست نه ظاهر آراسته. بسا زيبا روىِ زشت درون، و بسا نكو خوىِ به صورت ناموزون. آن چه نزد خدا پذيرفته گردد عملى است از روى دل و جان، و آن چه نزد او ناپسند است عبادت كردن براى خوشايند اين و آن.

ب ١٠٢٢- ١٠١٦ نَقشِ سَبو: هيأت و شكل آن يا شكلها كه بر سبو كشند، و اينجا استعارت از زيبايى ظاهرى‌