شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٩٠ - قسم غلام در صدوق و وفاى يار خود از طهارت ظن خود

ب ٩١٧- ٩٠٩ جان ابراهيم ... تَجلّى آن نور بر ابراهيم چنان اثر نهاد تا در آتشى كه نمروديان افروخته بودند رفت و آتش بر او گلستان شد.

٥٤٧/ ١ جُوى: مقصود جوى نور است و تعبير از آن به جو به مناسبت آوردن صفت آب دار است براى دشنه.

٢٢٧/ ١ كه اشارت است به مأمور شدن ابراهيم به ذبح اسماعيل و فديه آمدن. چنان كه در قرآن است‌ «وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ.» (صفات، ١٠٧) شعاع: پرتو. و مقصود پرتو نور الهى است كه بر پيمبران تافت.

دست بافت: (صفت مفعولى مرخم) بافته دست. اشارت است به نرم شدن آن در دست داود، چنان كه از آن زره مى‌بافت‌ «وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ: آهن را براى او نرم كرديم.» (سبا، ١٠). (اثر آن نور بود كه آهن در دست داود نرم مى‌شد.) رَضيع: شير خوار.

رضيع وصال بودن: كنايت از پرورده شدن در اتصال به حق و نيرو گرفتن از او.