شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٣١ - انكار فلسفى بر قرائت إن أصبح ماؤكم غورا

هر كه خوابى ديد از روز الست‌

مست باشد در ره طاعات مست‌

مى‌كشد چون اشتر مست اين جوال‌

بى‌فتور و بى‌گمان و بى‌ملال‌

تو ببينى خواب در، يك خوش لقا

كو دهد وعده و نشانى مر تو را

كه مُراد تو شود، و اينك نشان‌

كه به پيش آيد تو را فردا فلان‌

يك نشانى آن كه او باشد سوار

يك نشانى كه تو را گيرد كنار

يك نشانى كه بخندد پيش تو

يك نشان كه دست بندد پيش تو

يك نشانى آن كه اين خواب از هوس‌

چون شود فردا نگويى پيش كس‌

ز آن نشان هم زكريّا را[١] بگفت‌

كه نيايى تا سه روز اصلا به گفت‌

تا سه شب خامش كن از نيك و بدت‌

اين نشان باشد كه يحيى آيدت‌

دم مزن سه روز اندر گفت و گو

كين سكوت است آيتِ مقصود تو

هين مياور اين نشان را توبه گفت‌

وين سخن را دار اندر دل نهفت‌

اين نشانها گويدش همچون شكر

اين چه باشد صد نشانى دگر

اين نشانِ آن بود كآن مُلك و جاه‌

كه همى‌جويى بيابى از اله‌

اندر اين فكرت به حرمت دست بست‌

بعدِ يك ساعت عمر از خواب جست‌

آن كه مى‌گريى به شبهاى دراز

و آن كه مى‌سوزى سحرگه در نياز