شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢١١ - قسم غلام در صدوق و وفاى يار خود از طهارت ظن خود

آفريده را بزرگ مى‌شمارند و از آفريننده باك ندارند.

ب ١٠٤٢- ١٠٣٧ نقش: كنايت از جسم.

سايه: كنايت از جسم، مقابل جان. و نيز استعارت از كسانى است كه دعوى ارشاد مى‌كنند و از علم الهى بى‌بهره‌اند.

شخص: استعارت از ولى كامل.

بر گشايد: جسم را رها كند. و مقصود روز قيامت است.

چون پشم: مأخوذ است از آيه‌ «وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ: و كوهها چون پشم زده است.» (قارعه، ٥) سما: آسمان. نه سما بينى ...: چنان كه در قرآن كريم است: «كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ وَ يَبْقى‌ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ.» (رحمن، ٢٦- ٢٧) حَىّ: زنده.

وَدود: دوست دارنده. مخاطب اين بيت ظاهر بينان‌اند كه چون از خرد بهره ندارند، بى‌خردان به ظاهر آراسته را كس پندارند. اما آن روز كه حقيقت آشكار شود خواهند دانست كه خطا كارند.