شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٦١ - ملامت كردن مردم شخصى را كه مادرش را كشت به تهمت

آن يكى از خشم مادر را بكُشت‌

هم به زخم خنجر و هم زخم مُشت‌

آن يكى گفتش كه از بد گوهرى‌

ياد ناوردى تو حقِّ مادرى‌

هى تو مادر را چرا كُشتى بگو؟

او چه كرد آخر بگو؟ اى زشت خو

گفت كارى كرد كآن عارِ وِى است‌

كُشتمش كآن خاك ستَّارِ وِى است‌

گفت آن كس را بكُش اى محتشم‌

گفت پس هر روز مردى را كُشَم‌

كُشتم او را رَستم از خونهاى خلق‌

ناى او بُرَّم به است از ناى خلق‌

نفس توست آن مادر بَد خاصيت‌

كه فساد اوست در هر ناحيت‌

هين بكُش او را كه بهر آن دَنى‌

هر دمى قصد عزيزى مى‌كنى‌

از وى اين دنياى خوش بر توست تنگ‌

از پى او با حق و با خلق جنگ‌

نَفس كُشتى باز رَستى ز اعتذار

كس تو را دشمن نماند در ديار