شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣٣ - شكايت كردن اهل زندان پيش وكيل قاضى از دست آن مفلس

با وكيل قاضى ادراك‌مند

اهل زندان در شكايت آمدند

كه سلام ما به قاضى بر كنون‌

باز گو آزارِ ما زين مردِ دون‌

كاندرين زندان بماند او مُستَمِر

ياوه تاز و طبل خوار است و مُضِرّ

چون مگس حاضر شود در هر طعام‌

از وقاحت بى‌صَلا و بى‌سلام‌

پيش او هيچ است لوت شصت كس‌

كر كند خود را اگر گوييش بس‌

مرد زندان را نيايد لقمه‌اى‌

ور به صد حيلت گشايد طعمه‌اى‌

در زمان پيش آيد آن دوزخ گلو

حجّتش اين بود كه خدا گفتا كلوا

زين چنين قحط سه ساله داد، داد

ظِلِّ مولانا ابد پاينده باد

يا ز زندان تا رود اين گاوميش‌

يا وظيفه كن ز وقفى لقمه‌ايش‌

اى ز تو خوش هم ذكور و هم اناث‌

داد كن المُستَغاثُ المُستَغاث‌

ز آن ضلالتهاى ياوه تازشان‌

حفره ديوار و دَر غمّازشان‌

گفت آن درويش اى داناى راز

از پى اين گنج كردم ياوه تاز